Doç. Dr. Çağlar Erbek

caglarerbek@gmail.com

Bir süredir hep aynı duygunun peşinden koşuyoruz: Yetişmek.

İşe yetişmek, toplantıya yetişmek, mesajlara cevap vermek, okunacakları okumak, izlenecekleri izlemek, yapılacakları tamamlamak… Bir günün içine sanki iki günlük hayat sığdırmaya çalışıyoruz. Üstelik gün bittiğinde çoğu zaman hâlâ eksik kalmış hissediyoruz.

Belki de sorun gerçekten yetişemememiz değil. Belki sorun, her şeye yetişmemiz gerektiğine inandırılmış olmamız.

Modern hayat insana tek bir ölçü verdi: Ne kadar meşgulsen o kadar değerlisin.

Oysa bu, yakın zamanda icat edilmiş bir inanç. Bozkırın eski zaman algısında saat çizgisel akmaz, mevsimle birlikte döner; göçer bir topluluk için önemli olan her günü doldurmak değil, doğru zamanı beklemektir. Otlağın hazır olmasını beklemek, sürüyü dinlendirmek, hareketsizliği tembellik değil bir bilgelik saymak.

Biz bu bilgiyi kaybettik. Şimdi boşluğu suç, sessizliği eksiklik sayıyoruz. Takvim doluysa hayat anlamlı, boşsa boşa harcanmış sanıyoruz.

Fakat çok az insan bize şunu söyledi: Bazen dur.

Yaş aldıkça insanın öğrendiği önemli şeylerden biri sanırım bu. Gençken zaman sonsuzmuş gibi gelir. Yapılacakların listesi uzadıkça insan heyecanlanır. Her kapıyı açmak, her yolu görmek ister.

Sonra bir noktada insan şunu fark ediyor: Hayatın değeri yaptığı şeylerin sayısıyla ölçülmüyor.

Bazı şeyleri yapmamak da bir tercih. Bazı........

© Tanyeri Haber