Να θυμηθώ πάλι εκείνη τη φράση που μου είπε κάποτε ένας ψευδολόγιος ταξιτζής και είναι παντοτινή: «Τι τα θέλετε, κύριέ μου, είμεθα κράτος αναπόφευκτον». Διαχρονική ρήση και all time classic. Αναπόφευκτη. Που σημαίνει πως το ρουσφέτι είναι κακό πράγμα, αλλά αν αιφνιδίως έπαυε να υπάρχει σε όλη την επικράτεια, θα είχαμε αποχή στις εκλογές της τάξεως του 90%. Διότι ποιο ενδιαφέρον θα έβρισκε πλέον στην πολιτική ο μέσος Ελλην, ιδίως ο agricola, εφόσον ο εντεταλμένος βουλευτής θα σταματούσε να τον εξυπηρετεί; Ποιο το νόημα πια για τον αγρότη, τον σιδερά, ή τον υπάλληλο στην τράπεζα; Θα τον ένοιαζε αν επαληθευτούν οι δέκα θέσεις για τον Φόιερμπαχ, ή αν έπεσε έξω ο Πουλαντζάς στις μάταιες αναλύσεις του για το καπιταλιστικό κράτος;

Κλάιν μάιν. Ο βουλευτής ήταν ανέκαθεν ένα εργαλείο και έκανε πάντα και μια συμπληρωματική δουλειά: εξυπηρέτηση του πολίτη, διεκπεραίωση εργασιών, διευκόλυνση, παρέμβαση στο κεντρικό κράτος για να λυθούν προβλήματα – κυρίως: ο βουλευτής ήταν σχεδόν ένας μάνατζερ του κτηνοτρόφου. Η σχέση μεταξύ τους ήταν δυνατή, ξεκάθαρη, σίγουρη και αιώνια. Ούτε ιδέες, ούτε ιδεολογήματα, ούτε ουμανισμοί, ούτε χαζομάρες. Απλό πράγμα: συμφέρον. Αλλιώς τι να τον κάνεις τον βουλευτή; Να τον πληρώνεις και να τον καμαρώνεις ως ξόανο του αεροδρομίου;

Μην κοιτάς τώρα τους ψεύτες που ξαφνικά........

© Ta Nea