Πώς αισθάνεται ένας Έλληνας όταν, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, σε ένα μικρό χωριό της Νότιας Ιταλίας, ακούει λέξεις της γλώσσας του να έρχονται από πολύ μακριά – όχι στον χώρο, αλλά στον χρόνο;

Αυτό ήταν ίσως το ισχυρότερο συναίσθημα από την πρόσφατη επίσκεψή μας στη Στερνατία και στα ελληνόφωνα χωριά του Σαλέντο, στο πλαίσιο εκπαιδευτικής και πολιτιστικής αποστολής του Λαϊκού Πανεπιστημίου Αγίας Παρασκευής.

Η συνάντηση με τους κατοίκους της Στερνατίας δεν έμοιαζε με επίσκεψη σε έναν ακόμη τόπο ιστορικού ενδιαφέροντος. Απέναντί μας βρίσκονταν άνθρωποι που μιλούσαν για την Ελλάδα με μια παράξενη οικειότητα, σαν να μιλούσαν για έναν μακρινό συγγενή που δεν έπαψαν ποτέ να αγαπούν.

Εκεί καταλαβαίνεις κάτι που δύσκολα διδάσκεται μέσα σε μια αίθουσα: η γλώσσα δεν είναι απλώς μέσο επικοινωνίας. Είναι μνήμη.

Το Γκρίκο, η ελληνική διάλεκτος της Κάτω Ιταλίας, κουβαλά στοιχεία αιώνων ελληνικής γλωσσικής παρουσίας. Και όμως επιβιώνει. Όχι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι είναι «χρήσιμη», αλλά επειδή γενιές ανθρώπων........

© Ta Nea