Περισσότερο τρομακτικό και από τα ίδια τα επεισόδια ήταν το διάγγελμα του προέδρου Μακρόν. Περιείχε κάτι για τον καθένα, όλα μεταξύ τους ισορροπημένα, χωρίς ωστόσο να δίνει μια σαφή κατεύθυνση. Ηταν ένα διάγγελμα χωρίς μήνυμα, σε τελευταία ανάλυση. Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας έδινε την εντύπωση ότι απευθυνόταν σε παιδιά του νηπιαγωγείου που αφηνίασαν. Εντύπωση που επιβεβαίωσαν, στο τέλος του διαγγέλματος, οι εκκλήσεις του προς τους ταραξίες να ανακαλύψουν την αξία του διαλόγου.

Ηταν τρομακτικό όλο αυτό, επειδή έβλεπες με τα μάτια σου και άκουγες με τα αφτιά σου αυτό που διαβάζεις τόσο καιρό στον Τύπο, δηλαδή ότι η Γαλλία δεν έχει κυβέρνηση. Μιλούσε ένας πρόεδρος διακοσμητικός, που γνωρίζει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να δράσει πολιτικά, ούτε καν να αντιδράσει – γιατί, όπως είδαμε, η γαλλική Αστυνομία τελικά δεν ανταποκρίθηκε στη φήμη της.

Το μόνο που μένει λοιπόν για τη Λε Πεν είναι να δείξει σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Τίποτα άλλο. Ολα τα άλλα δουλεύουν για εκείνη. Θα το ζήσουμε και αυτό, δεν τη γλιτώνουμε, παιδιά… Το........

© Ta Nea