Νομίζω πως αν είχαμε μεγαλύτερη πολιτειακή σοβαρότητα και ισχυρότερη μνήμη θα είχαμε προ πολλού ανακηρύξει τον Ιούλιο σε «Μήνα Εθνικής Επίγνωσης».

Σκεφτείτε το. Ηταν Ιούλιος του 1965 όταν εκδηλώθηκε η εκτροπή που οδήγησε τη χώρα σε μια σχεδόν δεκαετή περιπέτεια.

Ξεκίνησε από έναν «ανεύθυνο» (κατά το Σύνταγμα) ανώτατο άρχοντα που οδήγησε σε παραίτηση τον νόμιμο πρωθυπουργό μιας συνταγματικής κυβέρνησης κι επιχείρησε τη διάσπαση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Ηταν τα λεγόμενα «Ιουλιανά» ή «Αποστασία» που εκτροχίασαν την αναιμική (έστω…) κοινοβουλευτική μεταπολεμική δημοκρατία και άνοιξαν τον δρόμο στη δικτατορία του 1967.

Και ήταν Ιούλιος του 1974 όταν μια βαριά εθνική ήττα στην Κύπρο υποχρέωσε τους καραγκιόζηδες δικτάτορες να παραδώσουν την εξουσία και η δημοκρατία αποκαταστάθηκε. Είναι η Μεταπολίτευση που τιμούσαμε χθες.

Μια δημοκρατία που με το πέρασμα του χρόνου εδραιώθηκε, διευρύνθηκε, ενισχύθηκε και πάντως δεν απειλήθηκε ούτε κατά διάνοια από το 1974 έως σήμερα.

Ενας Ιούλιος δηλαδή άνοιξε κι ένας άλλος Ιούλιος έκλεισε μια περιπέτεια που θα μπορούσε να αποτελέσει την επιτομή ενός μαθήματος εθνικής επίγνωσης.

Πολλές δεκαετίες μετά το 1965 είχα την ευκαιρία να θέσω το ερώτημα στον τέως (πλέον) Βασιλέα.

Ομολογώ πως όσο αναλογίζομαι εκείνη τη συνομιλία κι άλλη μία που είχαμε αργότερα δεν μπορώ ακόμη να καταλήξω αν υπερασπιζόταν ή αν αποδοκίμαζε τις επιλογές του.

Επικαλέστηκε βεβαίως «λάθη και λάθος χειρισμούς». Από «πολλές πλευρές».

Από την άλλη δεν........

© Ta Nea