Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας. Και είναι άξιο καταγραφής ότι αυτό που στην εποχή μας όλοι θεωρούμε απαράδεκτο, ειδεχθές, βάρβαρο και κόντρα στον πολιτισμό μας, πριν από πενήντα χρόνια ήταν αποδεκτό, πριν από εκατό ανάγκη επιβίωσης και πριν από εκατόν πενήντα απόλυτη κανονικότητα. Ισως μάλιστα η εξάλειψη της παιδικής εργασίας να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους – αν όχι τον πιο σημαντικό – δείκτες πολιτισμού μιας χώρας.

Στις παιδικές μου μνήμες από τη δεκαετία του 1960 υπάρχουν οι «μικροί». Στα μάτια μου ήταν περισσότερο «ορατοί» στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Σύρο. Μιλάω για τα γκαρσονάκια στις πιο λαϊκές ταβέρνες και τους συνοικιακούς καφενέδες (τα κεντρικά καταστήματα αυτού του είδους κρατούσαν τα προσχήματα, λόγω αστικής παράδοσης του νησιού), για τους ανήλικους «μπακαλόγατους», για τους πιτσιρικάδες που μετέφεραν τα ψώνια, για τα 13χρονα που δούλευαν σε συνεργεία, για τα παιδιά που έκαναν θελήματα. Που ακόμη κι αν κάποια από αυτά ήταν μέλη της οικογένειας του καταστηματάρχη, η εργασία ήταν επιβεβλημένη. Κι αν σήμερα η........

© Ta Nea