Η ιδέα ότι η Ελλάδα τρώει τα αγνότερα παιδιά της έχει μεγάλη πέραση.

Αποτελεί ανάπτυξη του γνωμικού «ο καλός καλό δεν βρίσκει», που το τραγουδάει λυγμικά ο Στέλιος Καζαντζίδης, καταλήγοντας στην προειδοποίηση «άνθρωπε, σαν καταστραφείς κανείς δεν σε προσέχει…». Ο Μάρκος Βαμβακάρης, νους πρακτικός, ουδόλως αμπελοφιλόσοφος, το κάνει πιο συγκεκριμένο και για αυτό ρεαλιστικό: «Τσέπη μου γεμάτη να ‘σαι και κανέναν μη φοβάσαι…». Μεταγενέστεροι λαϊκοί βάρδοι επικεντρώνονται στη δαιμονική φύση των θηλυκών – «με σκότωσε γιατί την αγαπούσα» σε αμέτρητες παραλλαγές. Ο άνδρας θυματοποιείται όσο δεν πάει. Ρετάλι από το φέρσιμο της αφιλότιμης, βαδίζει και παραμιλά. Πέφτει χάμω και λασπώνεται. Τα παιδιά της γειτονιάς της τον φωνάζουν τρελό. Ο έρωτας συντρίβει τις ευαίσθητες ψυχές. Γι’ αυτό και ο Τσιτσάνης συμβουλεύει αυστηρά: «Με γυναίκες μην τραβιέσαι!».

Γυναίκα δεν είναι και η Ελλάδα, όπως τη φαντάστηκαν οι ποιητές, όπως τη ζωγράφισε, γυμνόστηθη σχεδόν, ο Ευγένιος Ντελακρουά στον αριστουργηματικό πίνακά του που θα εκτίθεται τους επόμενους μήνες στο Μεσολόγγι; Πώς να μην........

© Ta Nea