Τι είναι πάλι κι αυτή εδώ η λαίλαπα; Μήπως καταστρέφεται το πανεπιστήμιο, μήπως καταστρέφεται η ίδια η σκέψη; Θα πω τη μικρή εμπειρία μου του προτελευταίου εξαμήνου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το εαρινό εξάμηνο του 2025 δίδασκα δημιουργική γραφή σε σεμινάριο με καμιά δεκαριά φοιτήτριες και φοιτητές. Το κλίμα ήταν εξαιρετικό – είχαμε κιόλας μες στην ομάδα δύο εν τω γενάσθαι ποιήτριες, ενώ πότε πότε ερχόταν κι ένας γλυκύτατος φοιτητής άλλης Σχολής και συνόδευε τις απαγγελίες με την κιθάρα του. Μπορώ να πω ότι ήμασταν πανευτυχείς…

Ωσπου παίρνω τις τελικές εργασίες, γραμμένες φυσικά εκτός τάξης. Θέμα ήταν τα αντικείμενα της ζωής μας. Μερικές, όπως τι περίμενα: συμπαθητικές με τα λαθάκια τους. Αλλες όμως: πόσο άψογες! Τι δομή, τι ειρμός, τι γλωσσική αρτιότητα! Στην πρώτη παραξενεύτηκα, αλλά είπα πως μου έχουν διαφύγει οι δυνατότητες της φοιτήτριας και τη βαθμολόγησα με άριστα. Στη δεύτερη άρχισα να ψυλλιάζομαι. Είχε και κάτι επιμήκεις παύλες που δεν υπάρχουν στο ελληνικό πληκτρολόγιο. Στην τρίτη άψογη γλωσσικά εργασία ήταν πια φανερό: είχε δουλέψει το μεγάλο γλωσσικό μοντέλο, κοινώς chatGPT…

Διέκρινα την επαναλαμβανόμενη δομή: όταν ήμουν μικρός/ή είχα αυτό το αντικείμενο, με βοήθησε να χτίσω την προσωπικότητά μου, όταν μεγάλωσα παραμερίστηκε, αλλά μου είχε δώσει την πίστη στον εαυτό μου! Οποία ηθική της προσπάθειας – λίγο........

© Ta Nea