Τα κόμματα δεν είναι Παναγίες. Εκπροσωπούνται σε αυτά μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, εγγράμματοι και αστοιχείωτοι, σοβαροί και χαβαλέδες, ιδεολόγοι και τυχοδιώκτες. Την ταυτότητά τους τη δίνουν οι ηγεσίες τους, αλλά ακόμα και οι πιο ιδεολόγοι ηγέτες δίνουν χώρο σε πολιτικά αστοιχείωτους, σε τυχάρπαστους, σε ασήμαντους… Αυτό συμβαίνει ιδίως αν όλοι αυτοί οι αρνητικοί τύποι προέρχονται από οικογένειες που έχουν μεγάλη διαδρομή στην παράταξη, δηλαδή σίγουρη πελατεία, ή αν είναι δημοφιλείς, σταρ των ΜΜΕ ή του θεάματος, γνωστοί γενικώς από τα μίντια και τα σόσιαλ μίντια, αν γενικά συγκεντρώνουν πάνω τους έναν ευρύτερο λαϊκό θαυμασμό.

Στην ακραία της εκδοχή, αυτή η έμφαση στην ανάδειξη προσωπικοτήτων με ευρύτερη απήχηση εξηγεί τις κομματικές επιλογές στις τελευταίες ευρωεκλογές. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο ταξίδεψαν  πρόσωπα τα περισσότερα εκ των οποίων αναδείχτηκαν με μιντιακά διαπιστευτήρια. Τα πρόσωπα αυτά, ως πιο γνωστά, πήραν περισσότερες ψήφους από άλλα, περισσότερο σχετικά με τα ζητήματα που αναδεικνύονται στο Ευρωκοινοβούλιο. Ολα τα κόμματα προτίμησαν υποψηφίους που θα έφερναν ψήφους στο κόμμα.  Αυτό όμως σημαίνει ότι έμειναν εκτός κάποιοι πολιτικοί........

© Ta Nea