Diğer

T24 Haftalık Yazarı

30 Ocak 2026

Pinokyo.exe

Geçtiğimiz hafta biri yerli biri yabancı iki modern dans gösterisi izledim ve bir kez daha dansın, özellikle de modern dansın üzerine yazması en zor sanat dallarından biri olduğunu hatırladım. Koreografi neredeyse her zaman bir hikâye anlatsa da hikâyenin beden diline tercümesindeki sembolizm yoğunluğu suları bulanıklaştırıyor, anlatının izlerini sürmeyi zorlaştırıyor, sınırları belirsizleştiriyor. Dans üzerine yazmak, yarım yamalak hatırlanan bir rüyayı bilinçaltının kuyularından çekip çıkarmaya çalışmaya benziyor. Belki de tam da bu yüzden, en etki bırakan danslar rüyalara yakın bir yerde duruyor.

Yabancı olan, Belçikalı Kumpanya Peeping Tom’un Zorlu’ya getirdiği, üç parçadan oluşan “Triptych”iydi. Belçika sahne sanatlarında sınırları çok araştıran ve zorlayan bir ülke. Dansla fiziksel tiyatro arasında bir yerlerde gezinen bu iş de öyleydi. Hepsi birbiriyle bağlantılı ama farklı takıntıları olan “Kayıp Kapı”, “Kayıp Oda” ve “Gizli Kat” David Lynch’in dünyasının sahneye bürünmüş halleriydi adeta. Biraz da Tarantino sineması, Beckett ve Pina Bausch’tan etki almış, izlediğim ilk “gerilim/korku” dansı. Sıkışmışlık, kaybolmak, kaybetmek gibi endişeler, ilişki çıkmazları, tekinsizlik, rahatsız edici bir esrarengizlik ve hiper-gerçekçiliğin dehlizleri bu işin gezindiği yerler. Gemide geçen bölümde yemek salonunun sular altında kalması, başka bir yerde alevler, distopik bir dünya endişesinin de izlerini sürüyor. Sahne genelde karanlıkça, sinematografik bir estetiğe sahip, dansçıların yetkinliği inanılmaz. Fakat genel konseptte beni rahatsız eden şey, sürekli yerlerde sürüklenen, travma yaşayan ve acı çeken kadınlar. Bütün ilginçliğine rağmen heteroseksist bir erkek bakış açısından kurgulanmış olduğu hissinin rahatsız ediciliği kaldı bende en çok bu işten.

MDT’nin yeni projesi “Pinokyo.exe” ise, çok bilinen ve çokça uyarlanan bir masalın, memleketlisi İtalyan koreograf Erika........

© T24