Milyonlarca insanın hayatı da biraz “Milli Takım”ın Avustralya maçındaki haline benziyor sanki.

Koşuyorsun, topu koşturuyorsun, nefes nefese kalıyorsun, hayatına yüzde 70 hâkim olduğunu sanıyorsun, hayallerin ve ideallerin için bir sürü şut atıyorsun, kan ter içinde kalıyorsun…

Fakat karşında bir duvar. Ceza sahası senin kalenin önüne kurulmuş. Cezalandırılıyorsun. Hayat gülmüyor. Aşamamışsın engelleri. Aşamadığın gibi golü kendi kalende görüyorsun. Bir kere değil; bir daha da!

Ankara’ya yürüyen, aldatılan, hakları verilmemiş, devletin patronu korumak adına önünde duvar olduğu madenciler mesela.Ya da başka madenciler. Açlık grevinde. Kendilerini madene kapatmış. Bildiği hayatı boyu ölümün kıyısı bir yana, ölümün kuyusunda yaşamış. Soma’yı Soma’da yaşayıp ölmemişse bile, Soma’yı hayatının her anında yanı başında hissetmiş.

Patron duvar örüyor, devlet ve iktidar duvar örüyor. Sen daha kalabalık, daha çoksun ama, tek patron, tek iktidar yetiyor. Çünkü onlar senden güçlü değil aslında ama “daha uzun!”

Öğretmenler mesela. Senin de başkentin orası. Senin de Meclis’in ya da devletin veya öyle sanıyorsun. Coplanıyor, sürükleniyor, gazlanıyorsun. Madenci gibi hayatının manası alın teri. Yüzde 70’i emek, çalışmak, biraz umut etmek, mücadele etmek, durmadan topu koşturmaya çalışmak. Ama........

© T24