Nietzsche’nin “ebedi döngü” felsefesi; hayatın tüm acıları, sevinçleri ve detaylarıyla sonsuz kez aynı şekilde tekrarlanacağını önerir.

Nietzsche'nin en çarpıcı varoluşsal metaforlarından biri olan bu döngü, hayatın amaçsızca tekrar eden bir lanet değil, en yüksek düzeyde olumlanması gereken bir sanat eseri olduğunu savunur.

Memlekette yaşadığımız bazı şeyleri düşündüğümde aklıma hep bu “ebedi döngü” meselesi gelir.

Bu yazıyı yazmak üzere bilgisayarımı açtığımda bir kez daha hatırlamamın nedenini biraz sonra açıklayacağım.

Bu hafta sonu Fenerbahçe Spor Kulübü, futbol takımının başarısız geçen bir sezonunun ardından bir kez daha olağanüstü kongreye gidiyor.

Fenerbahçe üyesi olduğumu bilen okuyucular e-posta ile soruyorlar. Kime oy vereceksin?

Aynı konuyu, kime oy vereceğimi soracak kadar bana yakın olan arkadaşlarım da merak ediyorlar.

Recep Tayyip Erdoğan’ın kazanamayacağını bildiği bir seçimi kazanabilmek için yargı silahını çekip, CHP’nin başına zorla Kemal Kılıçdaroğlu’nu oturttuğundan beri ertelemek zorunda kaldığım bu yazının konusu da bu: Fenerbahçe seçiminde oyumu nasıl kullanırım?

“Ebedi döngü” meselesinin gelip bir kez daha beynimin içinde dönmeye başlamasının nedeni de bu soruya vereceğim yanıt aslında.

Lafı dolandırmadan baştan söyleyeyim: Kongre sırasında yurt dışında olacağım için oy kullanamayacağım ama İstanbul’da olsaydım oyumu Aziz Yıldırım’a verirdim.

Fenerbahçe, Aziz Yıldırım’ın başkanlık yaptığı 20 yıl içinde Süper Lig’de 6 kez şampiyon oldu.

10 kez ikinci, 2 kez üçüncü, 2 kez dördüncü, 1 kez de altıncı sırayı aldı.

O dönemde 2 kez de Türkiye Kupası kazanıldı.

Normal bir futbol ülkesinde olsak bu tablo aslına bakarsanız önemli bir başarı anlatıyor.

20 sezonun 16’sında takım şampiyonluk yarışının içinde olmuş. Bu “ikincilikler” arasında son maçta kaybedilen sezonlar da var.

Ali Koç’a karşı seçimi kaybettiği sezonun sonunda şampiyonluğu kaçırmasının nedeni de hakem Bülent Yıldırım’ın........

© T24