“Israrlı angajman” ifadesine ilk olarak, ABD’nin hava-kara-deniz ve uzaydan sonra 5. kuvveti  olarak kurulan Siber Komutanlığının başındaki amiralin bir röportajında rastlamıştım. Çin ve Rus hackerlarının saldırılarını önleyemediklerini ama önlem olarak "Israrlı Angajman" operasyonları yaptıklarını söylüyordu. Zaman içinde bu tür bir operasyonu siber güvenlik uzmanları farketmiş ve raporlamışlardı.

"Israrlı angajman (Persistent Engagement)" denilen operasyon, aslında yasadışı davranışın gözlemlenebilir, atfedilebilir ve kanıtlanabilir hale geldiği koşullar yaratmak olarak tanımlanıyor. Ama şimdilerde rakibine karşı kaybetme riski ile karşılaşanların, kendileri açısından nispeten daha az tehlikeli bir durumu kullanarak, rakibi meşgul etmek halini de görüyoruz.

Bu rakibi meşgul etme hali, "gündem değiştirme" ile karıştırılabilir ama ikisi çok farklı. Birisi tek kerelik ve genellikle kamuoyuna karşı uygulanıyor, diğeri tekrarlayan olaylar ve rakibi meşgul etmek anlamına geliyor. Rusya-Ukrayna savaşı ya da bizdeki Belediye Başkanı ve Uyuşturucu operasyonları ve tabii ki son İran saldırısı, hep bu çerçevenin izlerini taşıyor gibi görünüyor.

Operation Epstein mi?

"Israrlı angajman" genellikle siber bir kavram olarak ele alınsa da, temel mantığı daha eski ve daha geniş: yani düşmanla (rakiple) sürekli temas halinde kalmak, onu meşgul etmek, seçeneklerini şekillendirmek ve tehditleri olgunlaşmadan önce etkisiz hale getirmek gibi hedefleri var. 2025 yılında, bu kavram fiziksel askeri operasyonlar, siber operasyonlar ve -daha tartışmalı olarak- iç güvenlik ve kolluk kuvvetleri kampanyaları şeklinde gözüküyor.

Geleneksel düşüncede, ordular tehditlere "yanıt verir.” Oysa "ısrarlı angajman" bunu tersine çeviriyor: sürekli baskı uygulayarak ve operasyonel ortamı şekillendirerek, açık savaş eşiğinin altında bile sürekli olarak rekabet etmeye dayanıyor. Amaç sürekli "kinetik" eylem değil; düşmanın hareket özgürlüğünü azaltan, buna karşılık kendi karar alma hızını........

© T24