“Tek başınalıktan acı çekmek kötü bakıştır; ben sadece çokluktan acı çektim”.

- F. Nietzche

Fransa’nın güneyinde Nice’de 18 Haziran-5 Temmuz arasında, Ulusal Nice Tiyatrosu, Roma kalıntılarından kalma Cimiez tepesindeki Arena’da, “Gönüllerin Arenası” adı altında, “Tragedya Festivali’ni başlattı. Bu Tiyatro Festivali’nin açılış günüyle Matisse Müze’sinde açılan sergi aynı günde yapıldı. Bu popüler açılış ilginçti; çünkü genelde elit bir zümreye açık olan bu tip açılışlara Nice halkını çağırmak ve büyük kalabalığın Müze’nin girişinde saatlerce kuyruk yapması pek alışık olunmayan bir Cumhuriyet değerlerini hatırlatmakta ve Fransa’ya özgü bir istisnailik ortaya koymakta.

Matisse Müzesi’nin yanında olan arenada bulunan ve Tragedya Festivali sırasınca Ulusal Nice Tiyatrosu tarafından kullanılan bu yerdeki açılış günü “Deniz Kenarı” adlı oyunla başladı. Bu modern piyes fakir bir kadının iki çocuğuna armağan olarak deniz kenarına götürmesini konu etmekte. Onların denizi görebilmeleri gönderme olarak özgürlüğü ve açıklığı simgelemekte. Bir rahatlamada anında aslında sıkıntılarını ve gittiği yerin güzelliğinin yanında kaldıkları hotelin sefilliğini anlatmakla başlayan bu fakir kadını takip etmekteyiz.  

Kadının anlatısı bize önce “Tragedya Festivali’nde bu modern piyesin işi ne?” sorusunu sordurmasına rağmen, beklenmedik bir anda, bir dans ile hoşça vakit geçirme sahnesi bize sonu anlamaya başlamamızı sağlayan sahne olarak yer aldı.

Buradan itibaren ise tragedya ve delilik baş göstermekte. Anomali ve........

© T24