Bir zamanlar dünya iki kutupluydu…  Bir tarafta ABD, diğer tarafta Sovyetler Birliği.

Ama asıl savaş cephede değil, sessizlikte yürüyordu.

Soğuk Savaş’ın görünmeyen kahramanları tanklar, uçaklar ya da füzeler değildi.  O savaşın gerçek dili; karanlık odalarda yankılanan,  “bip bip” diye öten mors sinyalleriydi.

Telgraf hatlarından geçen o ritmik sesler, çoğu zaman bir ülkenin kaderini belirliyordu.  Kimi zaman bir darbenin işareti,  kimi zaman bir suikastın başlangıç emri…

Ve o günlerde kullanılan yöntem basitti ama ölümcüldü:  Mors alfabesi ve tek kullanımlık şifre sistemi…

Kırılması imkânsızdı.  Çünkü her mesaj yalnızca bir kez kullanılan bir anahtarla çözülüyordu.  Anahtar yoksa, mesaj da yoktu.

Yapay zekâdan, kuantum bilgisayarlardan, siber ordulardan bahsediyoruz.  Dijitalleşmenin zirvesinde olduğumuzu düşünüyoruz.

Ama sahada olan bitene bakın…

İsrail’in İran’daki ajanlarına verdiği talimatlar neyle iletiliyor?  Ne fiber hatlarla…  Ne uydu internetle…  Ne de şifreli mesajlaşma uygulamalarıyla…

Evet, yanlış duymadınız. Tıpkı Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi;  beşli rakam grupları…  tek kullanımlık şifreler…  ve iyonosferden sekerek ulaşan sinyaller…

Sıradan bir insan için anlamsız rakamlar.  Ama doğru kişinin elinde, bir operasyonun başlangıç emri.

Bu tablo bize çok........

© Stratejik Düşünce Enstitüsü