از تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۳، یعنی آغاز عملیات «طوفان الاقصی»، تاکنون، بررسی پیامدهای سیاست‌هایی که ایالات متحده آمریکا و اسرائیل دنبال کرده‌اند، ما را به طرح پرسشی مهم و در عین حال شگفت‌انگیز سوق می‌دهد.

ایالات متحده آمریکا به‌تدریج در حال فرو رفتن در بحرانی عمیق و چندلایه است. سیاست مبتنی بر تهدید و فشار که در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ برجسته شده، این کشور را در مسیری بسیار خطرناک قرار داده است. تهدیدهایی مانند تبدیل کانادا به «ایالت پنجاه‌ویکم» و تلاش برای تصاحب گرینلند (به‌عنوان قلمرو دانمارک)، موجب شکل‌گیری تنش‌های جدی و گسست‌های سیاسی و عاطفی میان متحدان شده است. در این چارچوب، کانادا به‌دنبال ایجاد توافقات جایگزین با چین، اروپا و ترکیه حرکت کرده است.

در همین حال، روابط ایالات متحده با مکزیک نیز به‌دلیل اختلافات تجاری، مسائل مهاجرتی و سیاست‌های مبارزه با مواد مخدر با تنش همراه است. کشورهای اروپایی، به‌ویژه آلمان، فرانسه و بریتانیا، به‌دلیل اختلاف‌نظر در موضوعاتی مانند ناتو، تعرفه‌های تجاری، حمایت از اوکراین و سیاست‌های اقلیمی، نوعی بحران در روابط فراآتلانتیک را تجربه می‌کنند و به‌دنبال مسیرهای همکاری جدید، به‌ویژه با چین، هستند.

در سال ۲۰۲۶، عملیات ربایش رئیس‌جمهور ونزوئلا، نیکولاس مادورو، همراه با همسرش توسط ایالات متحده و مداخله نظامی در این کشور، روابط دو طرف را به‌طور کامل خصمانه کرده است.

در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، جنگی بسیار ویرانگر علیه ایران توسط ایالات متحده و اسرائیل آغاز شد. این اقدام، موجب افزایش بی‌سابقه احساسات ضدآمریکایی و ضداسرائیلی در میان مردم ایران شد. این خشم و نفرت، تنها محدود به ایران نمانده و با تأثیری جهانی، به واکنش‌های شدید در سطح منطقه و جهان منجر شده است.

سیاست دوگانه ایالات متحده در قبال چین نیز به اهداف موردنظر دست نیافته و حتی موجب افزایش واکنش‌های منفی در میان افکار عمومی چین شده است. در حالی که جنگ تجاری میان دو کشور ادامه دارد، تلاش‌های مقطعی برای رسیدن به «توافق بزرگ» نوعی تناقض و ضعف در سیاست‌گذاری را نشان می‌دهد.

برخی از متحدان........

© Stratejik Düşünce Enstitüsü