Bazı kavramlar vardır...

Türkiye’de çok konuşulur, az anlaşılır.

Milliyetçilik de bunlardan biri.

Kimi ırkçılıkla karıştırır.

Kimi hamasete indirger.

Kimi çağdışı bir düşünceymiş gibi küçümser.

Kimi de Atatürk’ün milliyetçiliğine burun kıvırır.

Oysa Cumhuriyet’in tarihini bilenler için milliyetçilik, bir siyasi söylem değil; tutsaklığı reddeden bir milletin bağımsızlık iradesidir.

Çünkü Türkiye Cumhuriyeti, işgal edilmiş bir vatanın küllerinden doğdu.

Mustafa Kemal Paşa Samsun’a çıktığında ne güçlü bir ordusu vardı ne de parası...

İstanbul işgal altındaydı.

Anadolu parçalanıyordu.

Osmanlı Devleti çökmüştü.

Millet yoksuldu, yorgundu, umutsuzdu.

Mustafa Kemal, 22 Haziran 1919’da Amasya Genelgesi’yle bütün dünyaya seslenir:

“Milletin istiklâlini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır.”

Bu söz, bir devletin kuruluş felsefesiydi.

Cumhuriyet’in işaret fişeğiydi.

Ve 23 Nisan 1920’de TBMM açıldı.

Egemenliğin kaynağı değişti, padişahın yerini millet aldı.

Peki, Atatürk nasıl bir milliyetçiydi?

Osmanlı’nın son döneminde, imparatorluğu dağılmaktan kurtarmak için Osmanlıcılık, İslamcılık ve Türkçülük düşünceleri tartışılıyordu.

Yusuf Akçura, 1904’te yayımladığı “Üç Tarz-ı Siyaset” adlı eserinde bu üç siyasi anlayışı karşılaştırmıştı.

Ancak Atatürk’ün milliyetçiliği, Osmanlı dönemindeki Türkçülüğün basit bir devamı değildi.

Çünkü Atatürk’ün amacı imparatorluğu yeniden kurmak değil, bağımsız bir........

© Sözcü