The Guardian’da bir yazı okudum. Georgina McNamara imzalı yazıda hep yapmak istediğimi yaptığını ve deneyimini kaleme aldığını gördüm.

Instagram’ı ilk kez 17 yaşındayken indirmişti.

Yavaş yavaş bağımlısı olmuştu.

Bunun farkında mıydı, tabii ki hayır.

TikTok’u indirmeyi kendini beğenmiş bir tavırla reddediyordu.

Snapchat mi, “çocuk işi”ydi.

Ama Instagram öyle miydi ya?

Takip ettiklerinin yarısı kadar bile paylaşım yapmıyordu.

Ancak yıllar geçip, üniversite yaşamında ilerledikçe bir şeyi fark etti.

Okumak, makale yazmak, bunlara vakit ayırmak yerini yapacağı Instagram paylaşımlarını hazırlamaya bırakıyordu.

İşinden eve dönerken bile paylaşacağı hikayeyi düşünüyordu.

Nasıl daha sanatsal, nasıl daha kusursuz olabilirdi.

Sanki herkes onu bekliyordu.

Peki kim ne tepki veriyordu, kaç kişi paylaşıyordu. Kimler tepki vermiyordu, neden vermiyordu?

Sonra bir gün partneriyle birlikte iki hafta boyunca Negombo ve Kandy’ye seyahat ettiler. Hint Okyanusu’na bakarak akşam yemekleri yediler, tarihin, kültürel mirasın izini sürdüler.

Ama onun içinde hiç susmayan biri vardı. Instagram…

İki hafta boyunca gördüğü her şeyi yorumluyor, çektiği her fotoğrafın paylaşmaya değer olup olmadığını tartışıyor, altına yazabileceği........

© Sözcü