Dünya Kupası yalnızca bir futbol turnuvası değildir.

Bazen bir ülkenin kendisini dünyaya anlatabileceği en büyük sahnedir.

Dünya Kupası savaşları bitirmez.

Sınırları ortadan kaldırmaz.

Siyasetin çözemediği sorunlara doksan dakikada çare olamaz.

Ama insanlara, bütün farklılıklarına rağmen aynı zeminde buluşabileceklerini hatırlatır.

FIFA'nın kuruluşunda da bu düşüncenin izleri vardır.

Dünya Kupası’nın fikir babalarından Jules Rimet'in hayalinde futbol, savaşlarla bölünmüş dünyada ülkeleri yeniden birbirine yaklaştırabilecek bir güçtü.

Bu nedenle Dünya Kupası'nın ev sahipliği yalnızca stat, otel ve ulaşım meselesi değildir.

Bir ülkenin dünyaya ne söylemek istediğiyle de ilgilidir.

Ve önümüzde böyle bir tarih var: 2038.

Bu, sıradan bir tarih değildir.

Atatürk'ün vefatının 100. yılıdır.

Mustafa Kemal Atatürk, hayatının büyük bölümünü savaş meydanlarında geçirmiş bir komutandı.

Fakat bize bıraktığı en büyük miraslardan biri barıştı: Yurtta sulh, cihanda sulh.

Kurtuluş Savaşı'nda karşı karşıya geldiği Yunanistan'ın eski Başbakanı Eleftherios Venizelos'un 1934'te Atatürk'ü Nobel Barış Ödülü'ne aday göstermesi, tarihin dikkat çekici sayfalarından biridir.

Savaş meydanlarının iki tarafı, yıllar sonra barışın aynı cümlesinde buluşmuştu.

Futbol da biraz bunu yapar.

Rakibin düşmanın değildir.

Ama maç bittiğinde elini sıkarsın.

2030 Dünya Kupası,........

© Sözcü