Dünya Kupası’nda yaşanan hezimetin ardından tepkilerin hedefindeki isimlerden biri de TFF Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu oldu.

Hacıosmanoğlu'nun, "Liyakatsizler" diye tepki gösteren taraftara parmak sallaması ise çok konuşuldu.

Oysa tepki için kullanılabilecek yüzlerce kelime vardı.

Taraftar "liyakatsizler" demeyi tercih etti.

Hakaret yok ve oldukça bilinçli bir tepki.

Liyakatsizlik bu memlekette beka sorunu haline gelmiştir.

Belli makamlarda oturan herkes peşinen şunu kabul etmelidir:

Hiçbir makam, onu işgal eden kişiye ait değildir.

Makam, o görevi en iyi yapabilecek kişiye emanettir.

Bu yüzden liyakat aslında bir emanet ahlakıdır.

Asıl tehlike, aidiyetin ehliyetin önüne geçmesidir.

Bir insan, benden olduğu için, benim partimden olduğu için, benim akrabam olduğu için, benim taraftarım olduğu için, benim cemaatimden olduğu için bir göreve getiriliyorsa, orada artık liyakat konuşulmaz.

Çünkü tercih edilen kişi değil, ilişkidir.

Liyakat aynı zamanda adaletin görünmeyen yüzüdür.

Adalet sonucu düzeltmeye çalışır.

Liyakat ise sonucu doğuran başlangıcı...

Bu yüzden liyakatsizlik, tek bir kişinin sorunu değildir.

Toplumun geleceğine yayılan bir etkidir.

Burada ilginç bir paradoks vardır.

Liyakat çoğu zaman başarılı insanı ödüllendirmek değildir.

Bazen senden daha iyi olanı seçebilme erdemidir.

İnsan egosu bunu kabul etmekte zorlanır.

Çünkü güç, kendisine benzeyeni ve itaat edeni yanında görmek ister.

Liyakat ise........

© Sözcü