Geçen hafta bu köşede, CHP’nin yol ayrımında hangi yönteme sarılması gerektiğini, özellikle de tam üye demokrasisi, “Bir üye bir oy” gibi gerçek ön seçim, yaş sınırı ve kotanın ötesine geçen bir yenilenme gereksinimini dile getirmiştim. O yazımı kaleme alırken henüz bir olasılık olan bir senaryodan söz etmiştim, oysa bir gün sonra somut bir kuruma dönüştü. 24 Temmuz’da Özgür Özel liderliğinde kurulan Yeni Parti, 91 milletvekiliyle Meclis’te grup kurdu ve ana muhalefet konumuna yerleşti. Tarih hızlı akıyor, şimdi asıl önemli olan, o gün için önerdiğimiz ilkelerin kağıt üzerinde mi kalacağı, yoksa gerçek bir örgütlenme kültürüne mi dönüşeceği. Yeni Parti’nin Tüzüğüne bakınca tanıdık bir çerçeveyle karşılaşıyoruz, zaten beklenen de buydu, çünkü kadroların büyük bölümü CHP’nin son dönem birikimini taşıyor. Hukuk devleti, eşit yurttaşlık, sosyal adalet gibi ortak paydalar korunmuş. Ancak geçen haftaki yazımda vurguladığım asıl mesele, bu değerlerin varlığı değil, bu değerlere ulaşmayı sağlayacak mekanizmaların gerçekten değişip değişmediğiydi. Bunu da zaman gösterecek. Yeni Parti’nin Tüzüğünde, olumlu bir ayrıntı var. Küçük ilçelerde tüm üyelerin doğal delege sayılması, doğrudan katılımı güçlendiren bir adım. Cinsiyet kotasında da yüzde 50 hedefine aşamalı bir takvimle ulaşma yöntemi benimsenmiş. Bu, geçen haftaki yazımda dile getirdiğim “Kota bir slogan değil, uygulanabilir bir yol haritası olmalı” eleştirisine kısmen yanıt veriyor, ama gençlik kotasının CHP’deki yüzde 30’dan yüzde 25’e düşürülmüş olması, tam tersi yönde bir sinyal veriyor. Yeni bir yapı kurarken gençleşme........

© Sonsöz