Son günlerde kamuoyunu meşgul eden “Özel Fon” ve Ponzi benzeri saadet zinciri vurgunları, bavullarla taşınan paralar ve arkasından gelen feryatlarla yeni ama bilindik bir sahneye uyandık. Yüksek enflasyonun birikimleri buharlaştırdığı bir ekonomide, “bire beş kazanma” vaadinin her zaman alıcı bulduğu bir süreçte bunların yaşanması, denetimin yetersizliğini de ortaya koydu.

Bu fonlara para yatıranları tümüyle “Masum birer kurban” ilan etmek gerçeği yansıtmadığı gibi, hepsini birden “açgözlü” yaftasıyla bir kenara itmek de sorunu çözmez.

Hani Nasrettin Hoca komşusuna kazanın doğurduğunu müjdelediğinde, komşu büyük bir keyifle kabul etmiş, ama Hoca bir gün “Kazan öldü” dediğinde kıyameti koparmıştı ya, Hoca da taşı gediğine koymuştu: “Kazanın doğurduğuna inanıyorsun da öldüğüne neden inanmıyorsun?” Yaşanan tam anlamıyla budur.

Tatlı karlar cebe inerken sessiz kalanların, kazan çatlayınca faturayı devlete, yani garibanın vergisine havale etmeye kalkışması kabul edilemez. Hukuk bu bataklığı kurutmalı, sorumlulardan hesap sormalı ama faturayı millete ödetmeden yaraları sarmalıdır. Ancak asıl acı gerçek şu. Bireysel açgözlülüklerin yarattığı bu saadet zincirleri, devlet eliyle on yıllardır halkın sırtında işletilen o devasa “kurumsal Ponzi”nin yanında solda sıfır kalır.

Karların birilerinin cebine gittiği, faturasının kamuya, yani halka vergiler ya da enflasyonla çıkarıldığı bir sistem işlemeye devam ediyor.

2001’den Günümüze: Bitmeyen Fatura

Gelin hep birlikte Türkiye’nin hafızasını tazeleyelim:

DSP-ANAP-MHP Koalisyonuyla yönetilen Türkiye’de 2001 krizinde batan 20’yi aşkın bankanın ekonomiye toplam maliyeti yaklaşık 65 milyar doları buldu.

Kriz o kadar büyüktü ki, bundan bunalan halk, 3 Kasım 2002’de yapılan erken seçimde 3Y (Yoksulluk, yolsuzluk ve yasaklarla) mücadele vaadiyle seçimlere katılan Adalet ve Kalkınma Partisi’ni tek başına iktidara taşıdı. Üstelik partinin Genel........

© Sonsöz