İlber Hoca'yı pazartesi günü toprağa verdik. Televizyondan camideki kalabalığı izlerken aklıma kitapçı geldi. Niye? Ben hayatımda İlber Hoca'yı bir kere yüz yüze gördüm. O da yıllar evvel bir kitap imza gününde idi. Bir kitapçıda masasının yanında oturmuş kuyruktaki müşterileri veya daha doğrusu hayranlarını bekliyordu. Ben de kitabını alıp oğluma ithaf ettirirken birkaç kelime konuşmuştuk. Hepimizin televizyonlardan bildiği o güler yüzü yakından görme ve elini sıkma imkânına kavuşmuştum. Cuma günü başka bir kitapçıda birkaç yeni çıkmış eseri güzelce karıştırıyordum. Kitapların hepsi siyaset bilimi ve tarih konularıyla ilgiliydi. Kendimi kitaplara kaptırdığımın bilincindeyken birdenbire bir de telefonuma baksam dedim. Tabii gazeteleri açtığımda kötü haberi aldım. İlber Hoca ile ilk tanışmam ve son nefesini aldığını öğrenmem kitapçıda oldu. Bu da tabiri caizse eşyanın tabiatına uygun oldu.

İlber Ortaylı’nın aramızdan ayrılışı elbette acı. Yine de 78 seneye bu kadar eser sıkıştırması, bu kadar güzel anı........

© Sonsöz