Yaltır Kardeşler Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesinde son sınıflara yaklaşırken Özlem Çiftçi girdi hayatıma. İlk öğrencilerinden biriydim. Disiplinli, sert görünümlü ama yumuşak kalpli bir öğretmendi. Çoğu öğrenci ondan çekinirdi. Ben ise boş saatlerini kovalardım. Çünkü anlattıkları ders kitaplarıyla sınırlı değildi.

Hayattan, insanlardan, kitaplardan söz eder; bazen uyarır, bazen öğüt verir, bazen yaşadıklarını anlatırdı. Söylediklerini anladığımı sanırdım. Meğer insan bazı şeyleri ancak yaşayarak anlayabiliyormuş.

Özlem Hocam için öğretmenlik, dersini anlatıp sınıftan çıkmak değildi. Dertlerimizi dinler, sorunlarımızı kendi meselesi gibi önemserdi. Yalnızca derslerimizle değil, hayatlarımızla da ilgilenirdi. Belki bu yüzden benim için sadece bir öğretmen olarak kalmadı. Onunla konuşurken kendimi yalnızca bir öğrenci gibi hissetmezdim. Söylediklerimi ciddiye alır, bazen hiç beklemediğim bir soruyla beni düşünmeye yöneltirdi. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o sohbetlerin bana yalnızca bilgi değil, olaylara başka açılardan bakabilme alışkanlığı da kazandırdığını görüyorum.

Bugün bile kendisine, “Hocam, siz bunu yıllar önce söylemiştiniz ama insan yaşamadan anlamıyormuş.” dediğim........

© Sonsöz