Adana’nın sabahından yazıyorum bu satırları. Ankara sabah ayazıyla yolcu etti, Adana öğle sıcağıyla karşıladı.

Resepsiyon görevlisi, “Nereden geliyorsunuz böyle kalın pardösüyle?” deyince, “Ankara.” dedim.

“Bilirim, o soğuk insanın kanına işler.” dedi.

Evet, soğuk havadan buz kesecek başka bir konuya geçelim. Son dönemdeki ekonomik kriz ve buna bakış açımız nedir?

Yolda Albert Einstein’ın yazdığı Benim Gözümden Dünya kitabını dinliyorum. Kitabın bir yerinde kendi dönemindeki ekonomik krizden bahsediyor. Birkaç paragraf dinleyince dünyanın yine aynı döngü içinde ilerleyişini düşündüm. Onlarca yıl geçse bile temel pek değişmiyor.

Deniz kumuyla atılmış temellerin üzerinde oturan bir kuşak düşünün. Bir de 1900–1910 yılları arasında doğduğumuzu. Şanssızlığımız iki dünya savaşına da tanıklık edecek kadar büyük olabilirdi. Krizi iliklerimize kadar yaşayacaktık.

İliklerimizde krizin izleri, zihnimizde adı olsun. Peki, nasıl ayakta kalacaktık?

Alternatifsiz düşünerek kalacaktık.

Ne........

© Sonsöz