İkinci Dünya Savaşı’nın ortalarında, önceki resmi adı Atina olan Rize’nin Pazar kazasının, önceki resmi adı Apso olan Suçatı Köyünde, 9 kardeşin en büyüğü olarak Fatma (Fati)-Tahsin Sümer’den doğan bir insanım.

Türkiye Cumhuriyeti yurttaşı olarak doğdum, yaşadım, yaşıyorum.

Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmayı başaran asker ve sivil insanların, kahramanların önderi Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün son nefesini verdiği ve yaşama veda ettiği gündür 10 Kasım.

29 Ekim, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulduğu ve kurulduğunun Dünya’ya duyulduğu günde ben yoktum. Hatta annem de yoktu, babam ise küçük bir çocuktu.

29 Ekim 2026 tarihinde vardım, 10 Kasım 2026 tarihinde de varım. Ancak, annem, babam ve iki kardeşim; Hasan ve Nazire aramızda değiller.

Kardeşlerim Nuran, Güner, Recai, Çetin, Özcan ve Birol Sümer ile iyi, kötü ayırımı yapmaksızın hayatta olan tüm insanlara, Türkiye’de ve Dünya’nın her yerinde; sevgi, dostluk ve barış içinde, silahsız ve şiddetsiz yaşamalarını, çocukların kanlarının, annelerin gözyaşlarının akmamasını dilerim.

Bu topraklar değil sadece, silahlı insanların ayak bastığı Dünya’nın her yerinde, çocukların ve hayvanların kanlarını, insan veya hayvan tüm canlıların, annelerin gözyaşlarını görebiliyorum. Tarih kitapları, kan ve gözyaşlarını görmemizi, hayal etmemizi sağlayan vahşi insanların neden olduğu bilgilerle, şiddet örnekleriyle dolu. Bu bilgiler ve şiddet örnekleri, çocukluğumuzda, evrimleşmenin en belirgin olduğu süreçte verildi bizlere.

Bu nedenle bizim kuşaklar için tarih, genelde; savaşlar, işgaller, fetihler, cinayetler, göçler ağırlıklıdır. O kadar ağırlıklıdır ki, insan soyu taşıyamıyor artık. Bu ağırlığa, nükleer silahlar, bombalar ve füzeler eklendiği için insan soyunun “kötü azınlığı”, “iyi” insan çoğunluğunun da ilgisizliğinden, duyarsızlığından, haklara dayalı ve şiddetsiz örgütsüzlüğünden yararlanarak Dünya’yı ve uzayı silahlı cehenneme doğru götürüyor.

Kısaca, örgütlü, paralı, silahlı ve vicdansız kötülük; örgütsüz, iletişimden ve dayanışmadan yoksun, suskun,........

© Sonsöz