Geçtiğimiz günlerin birinde emeklilerle yapılan röportajları izliyordum. Bir emeklinin bizlere “sosyal atık” muamelesi yapıyorlar, bu durum bizleri ziyadesiyle üzüyor demesi bir emekli olarak gerçekten çok ağırıma gitti. Bir insanın ömrünü verdiği ülkesinde, emeklilik yıllarında kendisini “sosyal atık” gibi hissetmesinden daha ağır bir toplumsal başarısızlık olabilir mi?

Bizler gerçekten bu ülkenin üzerine bir yük müyüz?

Bizler gerçekten birer sosyal atık mıyız?

Bu ülkenin emeklileri, hiç olmadıkları kadar ezilip, itilip, kakılıyorlar. Yaşları yetmişleri aşan emekliler hafta sonlarını düzenlenen mitinglerde haklarını aramak için mücadeleyle geçiriyorlar.

Ülkemizde altı milyonu aşkın emekli “asgari emekli maaşı” ve çevresindeki maaşlarla geçim savaşı veriyor. Kendini bir parça güçlü hissedenler ise kapı kapı dolaşıp iş peşinde koşuyorlar. Pek çoğu inşaatlarda ağır iş yükü altında çalışıyorlar ve yine pek çoğu çalışırken ne yazık ki hayatını kaybediyor.

65 yaş ve üzeri çalışma hayatında görev yapanların sayısı her geçen yıl biraz daha artıyor. 2015 yılında 95 bin olan 65 yaş ve üzeri çalışan sayısı her yıl artan bir grafik çiziyor. 2016’da 106 bine, 2017’de 115 bine, 2018 yılında 145 bine, 2019’da 142 bine, 2020’de 125 bine kadar gerilemişken, 2021’da bir anda 153 bine, 2022’de 193 bine, 2023’de 216 bine, 2024’de 242 bine ve 2025’de ise 265 bine kadar yükselmiş.

60........

© Sonsöz