Nicolás Maduro’nun devlet başkanlığına uzanan yolu, Latin Amerika siyasetinde nadir görülen, tabandan tepeye bir yükseliş hikâyesidir. Maduro, lise yıllarından itibaren siyasete ilgi duydu ancak kariyerine “şoförlük yaparken” başladı.
Maduro, 1962’de Karakas’ta, işçi sınıfı bir ailede doğdu. Babası Nicolás Maduro García da tanınmış bir sendika lideriydi.
Karakas’ta okuduğu lisede öğrenci birliği başkanlığı yaparak siyasete ilk adımını attı. Ancak liseden mezun olmadı.

1980’lerde bir şirkette otobüs şoförü olarak çalışmaya başladı. O dönemde sendikalar yasak olmasına rağmen, şirket bünyesinde gizli bir işçi sendikası kurdu. Kısa sürede metro işçilerinin en önemli işçi temsilcisi ve lideri haline geldi.
24 yaşındayken ideolojik eğitim almak üzere Küba’ya gitti. Burada siyasi formasyon dersleri aldı.
1992’deki başarısız darbe girişimi yapan ve daha sonra hapse atılan Hugo Chávez’in en sadık destekçilerinden birisiydi. Chávez’in o dönemdeki avukatı ve gelecekteki eşi Cilia Flores ile birlikte Chávez’in serbest bırakılması için kampanyalar yürüttü. Chávez 1994’te hapisten çıkıp yaptığı siyasi mücadele sonucunda 1998’de devlet başkanı seçilince Maduro ‘nunda siyasette yükselme yolu hızla açıldı.

Maduro, 2000 yılında milletvekili oldu, yıllar geçtikçe meclis başkanı, dışişleri bakanı ve nihayetinde 2012 yılında başkan yardımcısı oldu. 2012 yılı sonunda kanser tedavisi için Küba’ya giden Hugo Chávez, televizyonda halka yaptığı bir konuşmada hastalığından dolayı başına bir iş gelmesi halinde Maduro’nun desteklenmesini isteyerek onu resmen “halefi” ilan etti. Chávez’in 2013’te ölmesi üzerine Maduro, vasiyet üzerine önce geçici başkan, ardından yapılan seçimle devlet başkanı oldu.
Hugo Chávez’in halefi olarak iktidara gelen Maduro, ülkeyi derin bir ekonomik kriz, uluslararası yaptırımlar........

© Sonsöz