“Öfkeliyken konuş; göreceksin ki, pişman olacağın en güzel konuşmayı yapacaksın.”

— Ambrose Bierce’e atfedilen bir söz.

İnsanoğlunun kullandığı kelimeler yeri geldiğinde kılıçtan keskindir. Kimi zaman yaralara merhem olur, kimi zaman kalpleri kıran bir çekiç haline gelir. Kelimelerin bu haşmetli gücü onları nasıl kullandığınızla ve hangi duygu süzgecinden geçirerek dışarı aktardığınızla doğrudan ilgilidir. En zorlu sınavınız öfkeniz anında kalbinizi, dilinizi ve zihninizi denetiminiz altında tutabilmektir. Öfke kontrolünüzü sağlayabilmektir.

Öfkelenmeye başladığınız ilk andan itibaren size, sahte bir güç, haklılık ve önüne geçilemez bir özgüven hissi gelir. Damarlarınızda delice akmaya başlaya kan, yükselen ses tonunuz ve zihninizi saran o ani duygu, size sanki dünyayı değiştirecek en doğru en akılcı ve en kusursuz cümleleri kuruyormuşsunuz gibi bir algı aşılar. İşte bu yüzden, öfkeliyken sarf edilen cümleler dışarıdan bakıldığında son derece akıcı, vurucu ve mantıklı görünür. Karşınızdaki kişiye haddini bildirdiğinizi tam da hak ettiğini düşündüğünüz dersi verdiğinizi, en doğru ve yakışan cevabı yapıştırdığınızı sanırsınız. O an yaşanan kısa süreli zihinsel ve bedensel rahatlama, ruhunuzun derinliklerine işler ve karşınızdakine adeta haddini bildirdiğinizi düşündüren zafer sarhoşluğunu size sunar.

Ancak bu durum, aynadaki aldatıcı yansımanızdan başka bir şey değildir. Öfke kontrolü sağlayamadığınızda,........

© Sonsöz