ODTÜ Şehir Planlama Bölümü'nde öğrenci olduğum 1970'lerde, belediye meclislerinin daha çok esnaflardan (bakkal, kasap, manav vb.) oluştuğunu öğrenmiş; bu durumdan hiç hoşnut olmamıştık.

Kente; kentin ve kent halkının gereksinimlerine ilişkin kararların üretildiği bir yer olduğunu düşündüğümüz (varsaydığımız) belediye meclislerinin, kentteki her kesimin, kentteki nüfusları oranında temsil edilecekleri kurumlar olması gerektiğini savunurduk.

Sonra öğrendik ki, meclisler karar üretilen değil, başka yerlerde; başka çevrelerce verilen kente ilişkin önemli kararların onaylandığı yerlermiş!

Daha da sonra, sorun olarak gördüğümüz bu gerçekliğe karşı "katılımcı demokrasi"den esinlenmiş, kent halkının katılımına açık, "katılımcı yönetim, yerinden yönetim, katılımcı belediye" gibi düşünceleri savunur olduk.

Örneğin; Türkiye'deki bütün yerleşmelerin imar planlarının Ankara'da, İmar ve İskân Bakanlığı'nda onandığı o yıllarda, "planlamanın yerel bir eylem olduğunu, plan üretim sürecinin halka açık olmasını ve bu konuda tüm yetkilerin belediyelere verilmesi gerektiğini" savunuyor;........

© Sonsöz