Bir insanın güvenini kaybetmek için yıllar gerekir; onu bir daha kazanamamak için bazen tek bir yalan yeter.

Yalan… Dört harften ibaret, fakat ardında koca hayatları enkaza çevirebilecek kadar ağır bir kelime. Sözlükte; bir kimseyi aldatmak, yanıltmak veya gerçeği gizlemek amacıyla bilerek söylenen, gerçeğe aykırı söz olarak tanımlanır. Oysa yalanın insanın yüreğinde bıraktığı anlam çok daha ağırdır. Güvenin kırılması, samimiyetin tükenmesi ve bir insana duyulan inancın yavaş yavaş ölmesi…

Yalanın küçüğü büyüğü olur mu, bilmem. Kimi zaman birini üzmemek, kimi zaman çıkar sağlamak, kimi zaman bir hatayı örtmek, kimi zaman da bir başkasının itibarını, emeğini ve hayatını karartmak için söylenir. Ancak her yanlış söz yalan değildir. İnsan yanılabilir, unutabilir, eksik bilebilir. Asıl mesele, gerçeği bildiği halde onu bilerek çarpıtmak, hakikati kendi çıkarına göre eğip bükmektir. Çünkü orada artık yanılgı değil, bilinçli bir tercih vardır.

Atalarımız boşuna söylememiş:

“Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.” “Yalancının evi yanmış, kimse inanmamış.” “Yalancının ipiyle kuyuya inilmez.”

Gerçeğin er ya da geç ortaya çıkacağını, sürekli yalan söyleyenin en zor anında bile kimsenin kendisine inanmayacağını ve güvenini kaybeden insanın en doğru sözünün bile şüpheyle karşılanacağını…

İnsan neden yalan söyler. Korktuğu için… Kaybetmek istemediği için… Çıkarını korumak için… Hatasıyla yüzleşemediği için… Kendini olduğundan farklı göstermek için… Bazen de karşısındaki insanın ne bildiğini, ne gördüğünü ve ne yaşadığını küçümsediği için…

Kimi yalan söylerken gözlerini kaçırır, kimi gözünüzün içine baka baka konuşur. Kimi gerçeği saklamak için susar, kimi de ilk yalanını ayakta tutabilmek için üzerine yenilerini ekler. Çünkü yalanın en büyük yükü, yalnızca söylenen ilk söz değil, onu sürdürmek için söylenmek zorunda kalınan diğer yalanlardır.

İnsan bazen başkasını kandırdığını sanır. Oysa zamanla kendi kurduğu hikayenin içinde kaybolur. Bir kez korkusuna yenilen insanla, yalanı yaşam........

© Sonsöz