Bazen bir ülkenin gerçek durumunu anlamak için ekonomik büyüme oranlarına, ihracat rakamlarına ya da bütçe tablolarına bakmak yeterli olmaz. Çünkü bir toplumun gerçek hali çoğu zaman istatistiklerde değil, insanların yüzünde saklıdır. Sokakta yürürken insanların bakışlarında, konuşmalarındaki tonda, hatta bazen uzun süren sessizliklerde…

İşte bu yüzden son dönemde yayımlanan önemli bir çalışma dikkat çekiyor. Bu çalışma, Sabancı Üniversitesi bünyesinde faaliyet gösteren İstanbul Politikalar Merkezi tarafından hazırlandı. Araştırmanın temel amacı Türkiye’de “toplumsal psikolojik esenliği” ölçmek. Yani insanların ne kadar mutlu olduklarını değil sadece, aynı zamanda ne kadar güvende hissettiklerini, topluma ne kadar ait olduklarını ve hayatlarından ne ölçüde memnun olduklarını anlamaya çalışıyor.

Kısacası bu rapor, Türkiye’nin ekonomik değil”ruhsal fotoğrafını” çekmeye çalışıyor. Araştırmacılar bu çalışmayı hazırlarken şu sorudan hareket ediyor. Bir toplumda ekonomik göstergeler konuşulurken insanların iç dünyasında neler oluyor? Geleceğe dair umut ne durumda? İnsanlar birbirine güveniyor mu? Kendilerini bu toplumun parçası olarak hissediyor mu?

Ve raporun ortaya koyduğu en çarpıcı kavram şu: “Verimsiz mutsuzluk rejimi.” Bu kavram aslında oldukça önemli bir durumu anlatıyor. Türkiye’de yaşanan mutsuzluk geçici bir kriz değil, zamanla kalıcı bir denge haline gelmiş durumda. Yani toplum ne tamamen çökmüş bir halde ne de gerçekten iyi hissediyor. Bir tür uzun süreli sıkışmışlık hali, belkide tükenmişlik…

Günlük hayatta sık sık hissedilen ama tarif edilmesi zor olan o duygu. Sabah kalkıyorsunuz, hayat devam ediyor. İşe gidiliyor, faturalar ödeniyor, alışveriş yapılıyor. Ama içten içe bir şeylerin eksik olduğu hissi var. Geleceğin biraz belirsiz, biraz da ağır olduğu bir ruh hali…

Rapor tam olarak bu durumu ölçmeye........

© Sonsöz