Belki bugün bir resimden, bir renkten ya da bir sanatçının hikâyesinden kendinize küçük bir teselli bulacaksınız. Bazen sanat, insanı kırıldığı yerden usulca sarar. Bu hafta o iyileştiren duygunun peşinden gidelim mi?

KIRILDIĞIMIZ YERDEN SANATA “Sanat hayatın kırdığı insanları teselli eder.” Vincent van Gogh

İnsan bazen kırıldığını kimseye söylemez. Gülümser. Konuşur. İşine gider. Hayatına devam eder. İnsanların karşısında güçlü görünür. Ama içinde, yalnızca kendisinin bildiği bir yer sessizce çatlamıştır. Sonra bir gün bir tabloya bakar. Bir şarkı duyar. Bir şiirin tek bir dizesine rastlar. Ve hiç tanımadığı bir sanatçının eserinde kendisini bulur. İşte sanat tam o anda başlar.

Belki de sanatın en büyük sırrı, insanı hiç kırılmamış hâline döndürmeye çalışmamasıdır. Sanat, kırıkları saklamaz. Onlara bakmayı öğretir.

Van Gogh’un “Sanat hayatın kırdığı insanları teselli eder” sözü bu yüzden bana yalnızca bir sanat cümlesi gibi gelmiyor. Bana göre bu söz, insanın ruhuna bırakılmış küçük ama güçlü bir nottur:

“Kırılabilirsin. Ama oradan da güzellik doğabilir.” Hayat hepimizi farklı yerlerden kırıyor.

Kimi insan bir vedayla susuyor. Kimi bir kayıpla eksiliyor. Kimi hiç söylenmemiş bir cümlenin ağırlığını taşıyor. Kimi de yıllarca kimseye anlatamadığı bir hikâyeyi içinde büyütüyor.

Ve sanat, bütün bu anlatılamayanların diline dönüşüyor. Bir ressam tuvale yalnızca boya sürmüyor. Bazen söyleyemediği bir cümleyi bırakıyor oraya. Bir müzisyen yalnızca nota çalmıyor. İçinde taşıdığı sessizliği sese dönüştürüyor. Bir şair yalnızca kelimeleri yan yana........

© Sonsöz