Bazı insanlar hayatımıza gerçekten girmez; önce bir cümlenin, bir kitabın, bir eserin içinden bize dokunurlar. Füreya Koral’la benim karşılaşmam da böyle oldu. Ayşe Kulin’in kitabında tanıdım onu. O sıralarda ben de sanat yolunda kendime yeni bir yön çiziyordum. Resim, tiyatro ve kamera önü hayatımda giderek daha fazla yer kaplıyor, kendi dünyamı sanatla kurmaya çalışıyordum. Seramik ise benim yolum değildi. Ama Füreya ilgimi çekti. Önce merak ettim. Sonra araştırdım. Araştırdıkça da yalnızca yaptığı işe değil, hayata karşı tavrına hayran kaldım. Füreya’nın hayatında kolay yollar yoktu. Genç yaşta geçirdiği verem hastalığı, onu hayatın başka bir tarafıyla karşı karşıya bırakmıştı. Ardından gelen yıllar, özel hayatındaki değişimler ve ikinci evliliği, hayatında yeni bir dönemin kapısını açtı. Kılıç Ali ile yaptığı evlilik de bu yolculuğun önemli duraklarından biriydi. Tüm bunları öğrendikçe Füreya daha da dikkatimi çekmeye başladı. Fakat Füreya’yı asıl Füreya yapan şey, yaşadıklarının içinde kaybolmamasıydı. Kendisine yeni bir yol açtı. Toprağa dokundu.........

© Sonsöz