55 yıllık bir Ankaralı olan Burçin GÜLBENK olarak bu haftaki köşe yazımda, doğduğum, büyüdüğüm, çocukluğumu, gençliğimi, sevinçlerimi ve anılarımı biriktirdiğim Ankara’ya biraz sitem etmek istiyorum. Ama bu, sevmediğim için edilen bir sitem değil. Tam tersine, insan en çok sevdiğinin eksiklerine üzülür ya, benimki de öyle… Ben Ankara’nın dününü de biliyorum, bugününü de yaşıyorum. Çocukluğumun Ankara’sını hatırlıyorum. Sokaklarını, Kızılay’ını, Ulus’unu, Gençlik Parkı’nı… Şehrin bir ucundan diğer ucuna gitmenin bugünkü kadar yorucu olmadığı yılları hatırlıyorum. Şimdi dönüp bugünkü Ankara’ya baktığımda aklıma bir soru takılıyor: Ankara büyüdü de biz bu büyümeye gerçekten hazırlandık mı? Bugün yaklaşık altı milyon insanın yaşadığı bir başkentten söz ediyoruz. Ankara artık eski Ankara değil. Yeni ilçeler büyüdü, devasa yerleşim bölgeleri oluştu, apartmanlar yükseldi, nüfus arttı, otomobil sayısı çoğaldı. Ama insan sayısı artarken, insanın yaşayacağı şehir aynı hızla büyüdü mü? Sabah işe gitmek için evden çıkıyoruz. Daha birkaç kilometre gitmeden trafik başlıyor. Akşam eve dönüyoruz, aynı manzara… Eskişehir Yolu, İstanbul Yolu, Konya Yolu, Samsun Yolu, İncek, Çayyolu, Etimesgut, Eryaman… Artık Ankara’da mesafeyi kilometreyle değil, dakikayla ölçüyoruz. “Kaç kilometre?” diye sormuyoruz. “Bu saatte kaç dakikada giderim?” diyoruz. Çünkü yollarımız Ankara’nın yükünü taşımakta zorlanıyor. Üstelik çözüm yalnızca yeni yollar yapmak değil. Ankara’nın çok daha geniş bir metro ağına ihtiyacı var. Dünyanın büyük başkentlerinde insanlar evlerinden çıkıp birkaç dakika yürüyerek raylı sisteme ulaşabiliyorsa Ankara’da yaşayanların da bunu istemesi fazla bir beklenti değildir. Metro, yalnızca ulaşım değildir. Metro; trafikte kaybetmediğimiz zamandır. Daha az yakıttır. Daha temiz havadır. Sabah çocuğumuzu görmeden çıkıp akşam yorgun dönmek yerine, hayatımıza kalan birkaç........

© Sonsöz