“Nerede o eski bayramlar, yıllar, vırt zırt”. Kaç kere kurduk bu cümleyi? Peki hiç düşündünüz mü, aslında bu özlemi yaşamamızın gerçek suçlusu biz olabilir miyiz diye?

Yeni bir telefonun piyasaya çıkacağını öğreniyoruz, araştırıyoruz, heyecanlanıyoruz, para denkleştiriyoruz ve sonunda sahip oluyoruz, sonra? 2 gün geçiyor ve bizim için gayet normal bir hal alıyor. Araba, saat, kıyafet, bilgisayar… Hepsi günlük hatta saatlik mutluluklar.

Yazının başlığı da burada devreye giriyor, zihnimiz her şeye alışma eğiliminde çünkü. Çok kısa sürelerde salgılanan dopamine alıştığımız için sürekli yeni şeylere sahip olmak istiyoruz, alışıyoruz. Reels kaydırırken de sürekli yeni kıyafet alırken de aslında o kısa........

© Sonsöz