“En güçlüler naziktir” diyor ya o söz…

Ben yıllardır sahnedeyim. Operada şunu öğrendim: Gerçekten güçlü olan tenor bağırmaz,

sesi zaten salonu doldurur. Güç, desibel değildir. Güç, kontrolüdür.

Ama memlekete bakıyorum…

Mikrofon kimdeyse güç onda sanılıyor.

Nazik olanın pek şansı yok gibi. Çünkü bizde sertlik karizma, kabalık liderlik, yüksek ses de

özgüven zannediliyor. Oysa sahnede en tehlikeli şey kontrolsüz sestir. İnsan hem partisyonu

kaçırır hem orkestrayı dağıtır.

Hayatta da öyle değil mi?

“En zekiler sessizdir” deniyor.

Doğru olabilir. Çünkü gerçekten düşünen insan önce dinler. Ama bizde dinleyen değil, araya

giren kazanıyor. Tartışma programlarını izleyince kendimi final aryasında........

© Sonsöz