İyi öyküler son cümlesinin ardından gelen noktayla başlar. Suskunluğunda, konuşmanın ardında bıraktığı izlerle yaratır anlamını. Kavramları ya da düşünceleri doğrudan tartışmaz; bunun yerine okuruna düşüneceği alan açar. Hikâyesiyle, hikâyenin özündeki bilgiyle yapar bunu.

İyi öyküler kurduğu yaşam alanıyla hayata müdahale etmeye yönelir. Kurulu düzeni gösterirken onun kör noktalarından yeni görme biçimleri üretir. Okurun değişimine, değiştirme cesaretini harekete geçirmeye açık birer davettir.

İyi öykünün bizde bıraktığı etkiyi sadece edebiyatta bulmayız. Bir tiyatro oyununda, bir protesto eyleminde, birbirinin dünyasını genişleten bir arkadaş sohbetinde de çıkar karşımıza. Dün akşam izlediğim konser de bana iyi bir öyküyü anımsattı. Çünkü hikâyesi sona erdiği anda başından beri kurduğu yapının derinliğini boyutlarıyla duyumsattı.  

Şef Ali Uğur yönetimindeki Hatay Akademi Senfoni Orkestrası’nın “Beyrut’un Yankısı: Bir Fairuz Senfonisi” konseri iyi öykü kadar güçlüydü. Çünkü bu konser öncelikle, müziğin örgütleyici bir dil, bir hareket üslubu, bir eylem yöntemi kurabileceğinin kanıtıydı. Orkestra şefi, öyküdeki anlatıcı rolünü üstlenmişti. Fairuz’un şarkılarının kitlelere ilk seslendiği dönemdeki tarihsel karşılığını dile getiriyor, şarkının sözlerinin Türkçedeki anlamını açıklıyor, bir bütün olarak Fairuz’un kendi yaşamına nasıl dokunduğunu anlatıyordu. Ali........

© soL