İnsanlığın ve ülkenin geleceğinden umutsuzluk kötü bir salgın.

21. yüzyılın ilk çeyreğini de kaplayan gericilik çağında umudu nereden üreteceğiz?

Batı emperyalizminin kazanımları, karşısındaki işçi sınıfı devletleri olmasa da, Hitler’in 2. Dünya Savaşı başındaki ilerlemesine benziyor. Suriye düşüyor, Gazze’de, Lübnan’da katliama devletler sessiz kalıyorlar, hatta Batı emperyalizminin işbirlikçiliğinde yürüyor vahşet. İran’a barış anlaşmalarının ortasında saldırılıyor, Küba halkı inanılmaz bir şekilde yok edilmek isteniyor, Venezuela Başkanı haydutça bir operasyonla kaçırılıyor, geride kalan yetkililerin sefil ABD ajanları olduğu ortaya çıkıyor. ABD NATO zirvesinde gördüğümüz gibi büyük bir müttefik gücü bir araya getirip savaş hazırlığı yaptırabiliyor.

Çeyrek asırdır sermaye sınıfı tarafından Türkiye’nin idaresinin teslim edildiği AKP iktidarı düzen içinde de olsa iktidarı vermemek için yargı, itirafçı, medya ve sosyal medya robotları ile operasyon düzenliyor ve toplum öylece seyrediyor.

Umudu kesmek için çok neden var gibi gözüküyor. Oysa umut derindedir, sessizce yükselip gelendedir.

Bir kere dünya kapitalizminin yapısal krizinin farkında olmamız gerekiyor. Herkesin ağzı açık ayran delisi gibi ABD Merkez Bankası'nın (FED) faiz kararlarına endekslendiği bir dünya büyük bir kriz içinde demektir. Bu dünyada sermaye birikiminin sanayiye, bilim ve teknolojiye değil, önünde sonunda patlayacak paradan para kazanmanın asalakça ve hileli yollarına aktarıldığını gösteriyor.

Yapısal krizin başlıca nedeni sermayenin cansız bileşeninin, yani makinelerin canlı emeğe yani emekçilere oranının giderek artması ve bunun sonucu olarak kâr oranlarının düşmesi olarak saptanıyor. Son haftalarda sıklıkla bahsettiğimiz1 otomasyon ve yapay zekâ uygulamaları bu eğilimi uç noktasına taşıyor ve kapitalizmin hiçbir şekilde sürdürülemeyeceğini bize gösteriyor.

Kapitalizmin bu aşılamaz sorunu savaşla aşmaya çalışması bir ölçüde de bu gerçekten........

© soL