Bu dünyada antikomünist olmanın, servet sahibi olmak dışında hiçbir mantıklı gerekçesi yok. Ara ara siz de şahit oluyorsunuz malum. Bir çıkar ilişkisi bile olmaksızın servet sahiplerinin menfaatlerini kendi canları yanmışçasına savunanlar, hayatta yapabilecekleri en anlamsız, en değersiz ve en acınası şeyi yapıyorlar. Bu ruh halindeki insanlar, hayatlarının farklı dönemlerinde farklı isimlerle anılabilirler: Okulda ispiyoncu, ergenlikte yancı, yetişkinlikte kaypak, sinsi olabilirler… Hep birilerinin gölgesi, filancanın şakşakçısı olurlar. Büründükleri maske değişse de patronseviciler, her zaman aklı ve ruhu zincirlenmişlerden çıkar.

Eğer bir kişi patronun sahip olduğu sınıfsal çıkarlara sahip olmamasına rağmen komünizm alerjisi yaşıyorsa bunun sebebi ya yukarıda ifade ettiğim aşağılık kişilik özellikleri ya da başka dolayımlarla dolduruşa getirilerek ideolojik olarak zehirlenmiş olmasıdır. Yanlış anlaşılmasın; komünist olmayan herkes antikomünist değildir elbette. Zaten öyle olsaydı işimiz işti. İnsan bilmiyordur, bu fikir ona ulaşmamıştır, farklı hassasiyetleri vardır, kendisini başka bir yerde tanımlıyordur… Ancak vicdanı temiz, aklı yerinde olan hiç kimse için komünizm bir öcü değildir.

Çünkü esasında insan komünizme, kendi doğal düşünüşü içinde sanıldığından çok daha kolay bir şekilde de ulaşabilir. Dünyamızı sadeleştirip denklemdeki tüm yapay değişkenleri çıkardığımızda geriye en yalın gerçek kalır: Bir tarafta emek, diğer tarafta sermaye. Dünya bu ikisinin etkileşimiyle dönüyor. Ancak arada hayati bir fark var. Emek vermek hepimiz için kaçınılmaz bir........

© soL