Deniz Göktaş, Harbiye Açık Hava Tiyatrosu’nda sahnelediği ve daha sonra YouTube’da yayımlanan, Kur’an-ı Kerim’e yönelik espriler ve siyasi göndermeler içeren stand-up gösterisi nedeniyle tutuklandı.

Tutuklanma gerekçeleri; halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağılama (TCK 216/3) ve Cumhurbaşkanına hakaret (TCK 299) suçlamalarıydı.

Kamuoyuna yansıyan tartışmalar, dini hassasiyetler gerekçesiyle verilen tutuklama kararını destekleyenlerin sınırlı kaldığına, buna karşılık kararın farklı toplumsal kesimlerden yoğun biçimde eleştirildiğine işaret ediyor.

Ben de Göktaş’ın bazı şakalarına güldüm. Dini değerleri konu alan şakalarını tasvip etmedim. Ancak bu şakalar bende ne kin ne de nefret duygusu uyandırdı. Bu nedenle tutuklanmasını ifade özgürlüğü açısından yanlış buluyorum.

Anayasaya göre laik bir devlet olduğumuza göre, halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri aşağılamanın neden suç sayıldığını merak ettim. Kısa bir araştırma sonucunda gördüm ki kanun koyucunun resmi gerekçesi dini değerleri korumak değil, kamu barışını korumaktır. Nitekim TCK 216/3’te de fiilin “kamu barışını bozmaya elverişli olması” şartı aranmaktadır. Dolayısıyla hukuken korunan değer din değil, kamu barışıdır.

Bu durumda asıl tartışılması gereken soru şudur: Bu tür ifadeler gerçekten kamu barışını bozabilecek nitelikte midir?

Nitekim hukukçular arasında da bu maddenin bazı davalarda ifade özgürlüğünü gereğinden fazla sınırlayacak şekilde yorumlandığı yönünde önemli eleştiriler bulunmaktadır.

Elbette kamu barışını bozma ihtimalini kesin olarak ölçmek mümkün değildir. Ancak bu değerlendirme yapılırken toplumun din-devlet ilişkisine ve dini farklılıklara bakışını gösteren kamuoyu araştırmaları ne diyor diye bakmakta fayda var.

Bu açıdan Ankara Sosyal Bilimler Vakfı’nın 2024 yılında, Türkiye’yi NUTS2 düzeyinde temsil eden 5.816........

© Serbestiyet