İktidar cephesini sık sık eleştiren gazeteci Levent Gültekin'i izledim, bir videosunda şöyle diyordu: 

"Neyin gözdağını veriyorlar ki!? Beni korkutmak mı istiyorlar? Ben zaten korkuyorum ki! Onların gücünün farkındayım, ellerindeki imkanların farkındayım! Ben, buraya her gün korkarak çıkıyorum. Bundan mutluysanız, insanları korkutmaktan, 'evet, çok başarılısınız, helal olsun size' diyebilirim!" 

Kimine, bu tespitin resimlediği Türkiye tablosu şaka gibi geliyor, hatta abartı, ama değil.  

Öyle bir ruh hali ki, içinde debelenip durduğumuz, çırpındıkça da battığımız, ürettiğimiz şarkıları bile yapay zekanın kollarına teslim ediyor, o şarkıları söyleyenleri de aynı yapay zekayla şekillendiriyor. 

Hatta bu örnekler içinde en çarpıcı olanlardan biri, İyi Parti’nin, AKP’nin 25. yılına karşı çıkardığı “25 yılın gerçek şarkısı” klibi! Videoya düşülen not, neredeyse bir manifesto gibi: “Bu şarkı ve klibi, solisti tutuklanmasın diye, yapay zekâ ile yapılmıştır.”  

Bu cümle şaka değil! 

Bir toplumun ruh halinin özeti... 

Bugün gelinen noktada, insanlar, eleştiriyi doğrudan kendi sesleriyle, kendi yüzleriyle, kendi imzalarıyla söylemektense, riski, makineye devrediyor artık. Eskiden, takma isimle yazılırdı, rumuzla paylaşılırdı, sahne........

© sendika.org