6 Şubat 2023 depremlerinin Hatay ayağında canlı kalanlardan biri olarak, başkalarının sürekli "hayattasın" söylemine de uygun olarak, mutlu olmalıyım!  

21 yıldır sürdürdüğüm gazetecilik hayatımın Antakya birikimlerini şehrin enkazında bıraktım! Mutluyum... Doğduğum, büyüdüğüm, hayatımı kazandığım şehrim, sevdiklerime mezar oldu, ki bazıları bulunamadı bile, 'kayıp' dendi! Mutluyum... Depremin dördüncü senesi içindeyiz, ama ne şehrimin sokaklarında insanlar yürüyor hâlâ ne de aynı sokakların dükkanları kepenklerini açabiliyor! Mutluyum... Depremin o ilk gününde enkaz altında kalan, henüz yıkılmamış binalarında mahsur kalan yakınlarımızı aramaya çalışırken, Ankara'daki bir bakan TV ekranlarına çıktı ve "öyle gerekiyordu" diyerek, internetimizi kestiklerini söyledi! Mutluyum... Aynı Ankara, 6 Şubat 2023'ün o ilk üç gününde yardımı koordine edemediğini açık açık itiraf edip, "hakkınızı helal edin" derken, "helal olsun" diyenlerin bağrışlarını dinledik! Mutluyum... Hala normal hayatlarına dönememiş deprem kentlerinin borçlarına yönelik özel düzenleme beklerken, "ödeme zamanınız geldi de geçiyor" dercesine bizleri normalleştirenlere şahitlik ettik! Mutluyum... Depremin o ilk günlerinde, bir hayat boyu biriktirdiklerini, yarı yıkık binalarından, hayatlarını riske ederek çıkartmaya çalışanlara seslenen biri bakan, iki Hatay milletvekilinin verdiği 'eşya sözü'nü aynı şehrin enkazında kaybettik! Mutluyum... O sözü verenler, sanki o sözü onlar vermemiş gibi hayatlarına........

© sendika.org