Yanlarında olmak için, sadece orada olduğumu bilmelerini istediğim için oradaydım. İki çocuğu okuyan, onları okutmaya çalışan bir anne olarak “Yanınızdayım, kalbim sizinle” demek için oradaydım.

Ben, fiili okul hayatı ilkokul 5’e kadar olan bir anneyim. Ömrüm boyunca okumadım, okutulmadım. Hani derler ya, hep okul aşkıyla yandım… Sonradan liseyi bitirdim ama gel gör ki hep eksik kaldı.

Biz bilmezdik; özel okul öğretmeni, dershane öğretmeni diye bir çeşit öğretmen vardı. Bizim bildiğimiz öğretmenler, okuduğumuz okullardaki öğretmenlerdi. Ama şunu hatırlıyorum: Müfredat çok sık değişirdi. Her gelen Milli Eğitim Bakanı müfredatı değiştirirdi.

Bilmem, yarım kaldığından mı, bilmem öyle hissettiğimden mi… 53 yaşında olsam da ne zaman bir öğretmen görsem ya da karşımdakinin öğretmen olduğunu öğrensem, saygıdan ayağa kalkmak gelir içimden.

Sonra cemaatler eliyle dershaneler ve özel okullar türedi, hem de mantar gibi. İlk başta cazip geldi, hem öğrencilere hem de velilere…........

© sendika.org