Endüstriyel futbol, diğer tabirle futbol cumhuriyeti golleri sermayeye, galibiyetleri ırkçılığa, kitleleri müşteriye, stadyumları imar rantına, kentleri turizm çöplüğüne, göçmen futbolcuları gladyatöre, ekranları reklama tahvil eden; sömürge ya da henüz sömürgeleştiremediği ülkeleri kriminalize eden FIFA örgütüyle yönetilen oyunun adıdır. Ekoloji, hayvanlar gibi doğa teması ve yerinde yaşam hakkı kavramlarını ise görmezden gelir. Diğer taraftan ise insanın olduğu, dolayısı ile siyasetin kaçınılmaz olarak var olduğu her bir alan gibi endüstriyel futbol alanında da anti-endüstriyel, antiemperyalist bir hava esmiyor da değil.

Özellikle 2026 Dünya Kupası'na gelinen süreçte ABD emperyalizminin ve İsrail Siyonizmi’nin el ele kol kola girerek Ortadoğu'yu cehenneme çevirdiği süreçte başta İran gibi ülkeler olmak üzere birçok ülkenin taraftarları savaşa, katliamlara ve ırkçılığa karşı saha içi ve saha dışında tribünlerde antifaşizmin sesini yükseltiyorlar. İspanya'dan Lamine Yamal Filistin bayrağı ile yan yana gelerek büyük bir cüret örneği sergileyebiliyor. İçinden çıktığı semtin (Racafon) posta kodunun 304 olduğunu ve göçmenlerden, Müslümanlardan ve işçi sınıfından oluştuğunu çok iyi biliyor. Aşırı sağcılar tarafında “etnik çöp” mahalle olarak adlandırılan semtinde babası faşistleri kovalayan bir işçi. Ve bunun için gol attıktan sonra sahada el hareketleriyle 304 işareti yaparak politik bir gönderme yapıyor. (İspanyol faşistler çıldırmış olmalıdır.) Ve yaşadıkları hayatın ne kadar zor olduklarını da. Yamal ve onun gibi Deniz Undav (Almanya), Marcus Rashford (İngiltere), Ousmane Dembélé (Fransa) çoğunluğu siyahilerden, göçmenlerden, yoksullardan ve "asıllı yurttaşlardan" oluşan futbolcular; halkın gözünde sınıf atlamış milyonerlerken "endüstriyel futbolun" ve onun örgütü olan FIFA'nın gözünde ise ölene........

© sendika.org