Geçtiğimiz günlerde bir petshopta köpeğime mama alırken küçük ama düşündürücü bir konuşmaya tanık oldum. Bir anne ile oğlu konuşuyordu. Çocuk bir köpek sahiplenmek istediğini söylüyordu. Annenin cevabı ise oldukça tanıdıktı: “Alırım ama her şeyiyle sen ilgileneceksin.” Bu cümleyi pek çok ailede duymak mümkün. Ancak burada önemli bir soru ortaya çıkıyor: Bir canlının bütün sorumluluğu gerçekten 9–10 yaşındaki bir çocuğa bırakılabilir mi? Gerçekçi olmak gerekirse bunun cevabı “hayır”dır. Çünkü bir evcil hayvan yalnızca oyun arkadaşı değildir; o da bakım, ilgi, sevgi ve süreklilik isteyen canlı bir varlıktır. Çocuklar ise henüz sorumluluk öğrenme sürecindedir. Bu nedenle bir evcil hayvan sahiplenildiğinde aslında eve sadece bir hayvan değil, ailenin yeni bir üyesi gelir. Dolayısıyla asıl sorumluluk her zaman yetişkinlere aittir. Ebeveynler evcil hayvan sahiplendiklerinde bilmelidir ki evdeki sorumlulukları artacaktır. Çünkü o da bakım isteyen, ihtiyaçları olan bir canlıdır. Bu durum çocukların evcil hayvan bakımına hiç dahil edilmemesi gerektiği anlamına gelmez. Tam tersine, doğru yönlendirmeyle evcil hayvanlar çocukların sorumluluk bilincini geliştirmeleri için önemli bir fırsat sunar. Ancak bu sorumluluk çocuğun yaşına uygun şekilde ve yetişkinlerin desteğiyle verilmelidir. Örneğin iki yaşındaki bir çocuk, bir yetişkinin yardımıyla kedinin mama kabını doldurabilir. Biraz daha büyük çocuklar su kabını kontrol edebilir ya da kısa yürüyüşlerde köpeğe eşlik edebilir. Ergenlik dönemine yaklaşan çocuklar ise günlük bakımın daha büyük bir bölümünü üstlenebilir. Buradaki önemli nokta çocuğun tek başına bırakılmaması ve sorumluluğun birlikte öğrenilen bir süreç olmasıdır. Evcil hayvanların çocuklara sağladığı en önemli katkılardan biri de arkadaşlık duygusudur. Çocuklar bazen okulda zor bir gün........

© Samsun Gazetesi