COVID sonrası sinemaya gitme alışkanlığı yeniden canlandı. Gişede bilet satan eleman bilgisayar ekranını size doğru çevirip, “yeşil koltuklar boş” diyerek yer seçmenizi bekliyor. Ardından, “Salon 6, reklamlar başlamak üzere” diyerek yönlendiriyor. Gerçi şimdilerde koltuk numarası da fuzuli oldu. İçeri giren, etrafına bakıp istediği yere oturuyor.

Geçenlerde sinemaya gittik. Salonda yedi kişi vardı. Koltuklarımıza yerleştik. Tam arkamızda oturan iki genç kız ışıklar kapanıp film başlayana kadar sohbet ettiler. İster istemez konuşmalarına tanık oldum. ‘Kanka’ kültürü toplumun her kesimine yapışmış, bir türlü gitmek bilmiyor. 15 dakika boyunca kızların her cümlesi, ‘kanka’ ile başladı. İçim kıyıldı. Bununla beraber kızların hayata bakışı; hatta hayalleri bile son derece gerçekçiydi. 20-25 yaş aralığındaydılar. Tahminen nispeten tutucu ailelerde büyümüşlerdi. İkisi de üniversite mezunuydu. Biri Erasmus programına katılmıştı. Cümle içinde kullandıkları İngilizce sözcükler çok düzgündü. Onlar bizim kadar dertlenmiyor. Kısıtlı olanaklarıyla nereye, nasıl seyahat edeceklerini planlıyorlar. Üstelik bu planlar sadece yurt dışı odaklı.

Filmin ilk yarısı........

© Şalom