“Yemeğin lezzeti kısık ateşte mümkün olduğunca kendi suyuyla piştiğinde oluşur. İkinci koşul sabırlı olmaktır” derdi anneannem. Kimi zaman mutfağa girip çıktığımda alçak sesle şarkı söylediğine tanık olurdum. Çocuk yaşımda mutluluğun tanımı böylesi sahnelerdi.

Yıllar sonra anneannemin mutfakta keyiften değil, sıkıntılı olduğu zaman şarkı söylediğini anlayacaktım. Bu onun deşarj mekanizmasıydı. Bağırmak yok, söylenmek yok… Önlüğünü çıkardığında ise başka bir boyuta geçer, günlük rutinini sürdürürdü. Yaşam daha yavaş akardı o zamanlar. Buna rağmen Balkan Savaşları, Birinci ve İkinci Dünya Savaşı, kıtlık zamanı, Varlık Vergisi, genç yaşta yitirilen bir eş… Muhakkak derin izler bırakmıştı.

Hayat görüşü albümlerdeki sepya fotoğraflar değil, günü kurtarmak hiç değil, geleceği sağlıklı yaşamaktı.

Uzun bir ömür yaşadı. Torun çocuklarıyla sohbet etmeyi, onlarla oyun oynarken araya nasihatler serpiştirmeyi görev edindi. Her fırsatta çocuklarımızı şımartmanın erdem olmadığını sık sık vurguladı.

Çocuklar ve sonraki nesil, anneannemin mutfakta şarkı söylediğini fark etmediler. Ancak onun özel günler için yaptığı........

© Şalom