Som veslegut voks eg opp i fjæresteinane mot Stadhavet. Der straumane møtest, og sjølv ein stor båt kan «knele» når havet verkeleg tek tak.

Vi ungane hadde våre eigne måtar å forstå verda på. Ein av hobbyane mine var å skrive opp bilskilt. Vi visste kvar bilane kom frå. Såg vi eit Osloskilt, fekk vi nærast ei uoffisiell løyve til å hive småstein etter bilen.

Ikkje spør etter logikken. Vi var ungar.

Men bak det barnslege låg noko eg først forstod mange år seinare:

Vi visste kvar vi høyrde til.

Måløy og Nordfjord var ikkje utkanten av noko. For oss var det sentrum i verda.

Den kjensla tok eg seinare med meg nordover.

Etter mange år i Finnmark har eg ofte undra meg over eitt spørsmål:

Kvifor flyttar menneske frå ein stad som har så mykje?

Fråflytting handlar om meir enn arbeid

Når politikarar og samfunnsplanleggjarar diskuterer folketalsnedgang, kjem dei vanlege svara raskt.

Vi treng arbeidsplassar. Vi treng bustader. Vi treng betre vegar, rimelegare fly, skular, barnehagar og helsetenester.

Alt dette er rett og viktig.

Men eg meiner vi gløymer noko som ligg endå djupare.

Mennesket må kjenne at staden det bur på, også er deira stad.

Ein ungdom må kunne sjå utover fjorden eller vidda og kjenne:

Dette er historia mi.

Her kan eg byggje noko.

Her har eg ei framtid.

Dersom den kjensla forsvinn, hjelper det ikkje alltid med endå eit kommunalt prosjekt.

Eit........

© Ságat