Bugünlerde 20. Lem'a'yı tefekkür ediyorum kârîlerim. İçindeki birşeyin, yani bir hakikatin, İran-İsrail-ABD savaşına cuk oturduğunu düşünüyorum. Hülasa: Gözümün nuru Üstadım, orada, kâfirlerin zaaflarının 'onları ittifaka yönlendirdiğini' söylüyor. Mü'minlerse kendilerini zaafta hissetmedikleri için herbiri tek başına aslan olmaya çalışıyor. Devamında diyor ki: "Zayıflar ittifaka muhtaç oldukları için kuvvetli ittifak ederler. Kavîler, ihtiyacı tam hissetmediklerinden, ittifakları zayıftır. Arslanlar, tilkiler gibi ittifaka muhtaç olmadıkları için ferdî yaşıyorlar. Yabanî keçiler, kurtlardan muhafaza için, bir sürü teşkil ederler..." Sanki, bu zaaf-kuvvet bahsindeki çözümleme, İngilizler-Amerikalılar arasındaki başka bir farka da temas ediyor. Siyasetleri arasındaki bir nüansa da işaret ediyor. Nedir? Bence şöyledir:

Amerikalılar, sanki, bu işlerden pek çakmıyorlar muhterem kârîlerim. İngilizler bilâd-ı İslam'a rejim değişikliği ayarlamakta daha mahirdirler. Çünkü bilirler: Öyle höst-böst, hay-huy, zart-zurt ile devrim olmaz. Süngü zoruyla rejim ayarlanamaz. Müslümanlara silah çekersen namluya kafa atarlar. (15 Temmuz'da yaşadık.) Ya nasıl olacak peki? Epeyce yerli ajan ayarlaman gerekir önce. Eveeeet. Onları yetiştirmelisin-devşirmelisin. Devletin kilit yerlerine yerleştirmelisin. Halkın aklını karıştıracak kadar irade kontrolü yapabilmelisin. Medyan olmalı. Üflediklerini yazacak-söyleyecek epeyce 'sipariş aydın'ın bulunmalı. Bunlarsa zamana yayılarak ele geçecek şeylerdir. Öyle Trump'ın höst-böstüyle, bombasıyla-füzesiyle, yaptım-oldusuyla içinden çıkılabilecek işler değil. Bakınız Türkiye'nin kuruluş hikâyesine! Hı-hıı. Hâlâ küçücük çocukları "Padişah çok zalimdi! Hepimizi kesiyordu! Sarı saçlı prens geldi! Hepimizi kurtardı!" masalıyla büyütüyorlar. "Acaba?" deme yetileri neredeyse daha........

© Risale Haber